Γνώμες: Το παράδοξο του φασισμού

Η φωτογραφία που παραθέτω έχει βρεθεί τις τελευταίες ημέρες στο επίκεντρο έντυπων και ηλεκτρονικών ενημερωτικών μέσων. Πρόκειται για το στιγμιότυπο ζωντανής πρωινής εκπομπής όπου ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής Ηλίας Κασιδιάρης, έχοντας καταβρέξει την υποψήφια βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Ρένα Δούρου, κατευθύνεται με μπουνιές ενάντια στην υποψήφια βουλευτή του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλλη.


Η χειροδικία για μένα είναι κατακριτέα σε όλες τις περιπτώσεις και συνθήκες. ΟΛΕΣ! Η δικαιολογία ότι κάποιος προκλήθηκε να χειροδικήσει είναι αστεία.  Κάποιος μπορεί να σε θυμώσει ή να σε προσβάλει μόνο αν επιτρέψεις στον εαυτό σου να θυμώσει η να προσβληθεί. Όταν έχεις ξεκαθαρίσει τις αρχές σου, όταν τα λόγια και οι ενέργειές σου πηγάζουν συνειδητά από τις ηθικές σου αξίες και αναγνωρίζεις αυτό το δικαίωμα και στους άλλους, τίποτα και κανείς δεν μπορεί να σε προκαλέσει.

Ότι προαιρέσεως αλλοτρίας κύριος ουδείς, εν ταύτη δε μόνη ταγαθόν και κακόν. 

Ουδείς ουν κύριος ουτ' αγαθόν μοι περιποιήσαι ούτε κακώ με περιβάλειν, 

αλλ' εγώ αυτός εμαυτού κατά ταύτα εξουσίαν έχω μόνος.

Ότι κανείς δεν είναι κύριος της προαίρεσης (ηθικής) του άλλου, σε αυτή δε μόνο βρίσκεται το καλό και το κακό.

Κανείς, λοιπόν, δεν είναι κύριος ούτε το καλό να διατηρήσει για εμένα, ούτε να με περιβάλλει με κακό,

αλλά για αυτό εγώ και μόνο έχω την εξουσία του εαυτού μου.

Επίκτητος, Διατριβαί, 4.12.7-8

Το περιστατικό αυτό μου δίνει την αφορμή να καταγράψω την άποψή μου για το φασισμό. Το 2002 συμμετείχα σε ένα πρόγραμμα εθελοντικής εργασίας στην Τσεχία. Η ομάδα των εθελοντών μετρούσε 12 νέους από Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία, Ιαπωνία, Γιουγκοσλαβία, Τσεχία, Αμερική, Ισπανία και Ελλάδα. Εκπρόσωποι εννέα χωρών και τριών ηπείρων, στο μικρό χωριουδάκι Horni Pohled με σκοπό να επισκευάσουμε μια αγροικία για να δημιουργηθεί τοπικό λαογραφικό μουσείο. Μία εξαιρετική ευκαιρία διαπολιτισμικής επικοινωνίας, συνεργασίας και δημιουργίας.  


Στον ελεύθερο χρόνο μας, μία από τις δραστηριότητες που απολάμβανα ιδιαίτερα ήταν οι πολιτισμικές βραδιές. Σε αυτές, εκπρόσωποι της κάθε χώρας μαγείρευαν κάποιο χαρακτηριστικό πιάτο της πατρίδας τους, έβαζαν τη μουσική τους και ετοίμαζαν και τα εποπτικά μέσα: Ένα σχεδιασμένο στο χέρι χάρτη, καρτ ποστάλ, φωτογραφίες και μικροαντικείμενα που έδιναν μια εικόνα της καθημερινότητας και του πολιτισμού τους. 

Τελευταία ημέρα του workcamp. Αναρτημένοι στον τοίχο όλοι οι χάρτες των παρουσιάσεων

Σε αυτές τις βραδιές δοκίμασα πρώτη φορά να φάω με ξυλάκια, έμαθα για τα τρελά πάρτι που γίνονταν στα καταφύγια της Σερβίας κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών, (βλέπεις, άμα είναι να πεθάνεις καλύτερα να το κάνεις γλεντώντας), έφαγα camembert, έμαθα ότι στην Αμερική το να υπάρχει κενό στο βιογραφικό σου επειδή αποφάσισες να γνωρίσεις τον κόσμο θεωρείται ύποπτο (μπας και μπλέχτηκες με τίποτα κομμουνιστές ή τρομοκράτες;) και άλλα παρόμοια που δεν τα γράφουν τα βιβλία.


Στην παρουσίαση της η Γερμανίδα Κατρίν μας έδειξε φωτογραφίες από τον Μέλανα Δρυμό όπου πήγαινε για πεζοπορία. Μας ετοίμασε θεϊκά λουκάνικα για να φάμε πίνοντας την τσέχικη μπύρα μας (εντάξει, θα ήταν υπερβολικό να κουβαλήσει και μπύρα στις αποσκευές της), και σε αυτό το εύθυμο κλίμα έκανα την ερώτηση: Για ποιους λόγους είσαι περήφανη που είσαι Γερμανίδα;


Σιωπή και αμηχανία από μέρους της... Το σκέφτηκε λίγο και μου είπε: Ξέρεις, εξ' αιτίας της ιστορίας μας, του ναζισμού δηλαδή, οι Γερμανοί δεν μπορούμε να πούμε ότι είμαστε περήφανοι. Ακούγεται αλλιώς...


Αυτό λοιπόν είναι το αποτέλεσμα του ναζισμού που πυρήνα του είχε την εθνική υπερηφάνεια των Γερμανών... Να τη στερήσει από τις επόμενες γενιές...
Και αυτό το μέλλον φοβάμαι ότι επιφυλάσσει κάθε είδους άκρατος εθνικισμός.


Ιδιαίτερα για εμάς τους Έλληνες είναι σημαντικό να μην πέσουμε σε αυτόν το σκόπελο. Η συνείδηση της ελληνικότητάς μας, της ιστορίας και του πολιτισμού μας, η εθνική μας υπερηφάνεια, ας μη περιοριστεί σε παλικαρισμούς και μισαλλοδοξίες αλλά ας γίνει η δύναμή μας και το εφαλτήριο για το μέλλον μας.


Μετά τιμής,
Ανθία